ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ 1879

                                            ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
                                            ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
                                                  ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ  1879

1.  Πληθυσμός κατά Δήμους


ΕΠΑΡΧΙΑΙ                         ΔΗΜΟΙ                                Άρρενες                Θήλεις                  Τό όλον

Μεγαλοπόλεως               Μεγαλοπόλεως                           2,618                    2,383                     5,001                                           Λυκοσούρας                               3,965                    3,702                     7,667
                                        Φαλαισίας                                 3,769                    3,612                     7,381



2.  Κοινωνική Κατάστασις Κατά Δήμους 

ΕΠΑΡΧΙΑΙ                     ΔΗΜΟΙ                  Έγγαμοι           Άγαμοι              Έν χηρεία         Τό όλον
                                                                  Άρρεν. Θήλεις   Άρρεν.  Θήλεις  Άρρεν. Θήλεις

Μεγαλοπόλεως          Μεγαλοπόλεως       862     863        1,682     1,322          74      193        5,001
                                   Λυκοσούρας        1,296    1,300      2,562     2,087        107      315        7,667
                                   Φαλαισίας          1,244    1,250       2,415     2,045        110      317        7,381



3.  Οικογένειαι καί Οικοδομαί

ΕΠΑΡΧΙΑΙ                        ΔΗΜΟΙ                  Οικογένειαι        Οικίαι      Διάφοροι    Ολικός αριθμός
                                                                                                                                             Οικοδομών
Μεγαλοπόλεως             Μεγαλοπόλεως                  1021            968              17                     985
                                      Λυκοσούρας                      1420           1283            36                    1319
                                      Φαλαισίας                        1312           1203           105                   1308 


4.   Πληθυσμός  κατά τήν Εκπαίδευσιν

ΕΠΑΡΧΙΑΙ                            ΔΗΜΟΙ                   Εγγράμματοι                          Αγράμματοι
                                                                     Άρρενες Θήλεις Τό όλον     Άρρενες  Θήλεις   Τό όλον
Μεγαλοπόλεως             Μεγαλοπόλεως         323         7          329               2295    2377       4672
                                      Λυκοσούρας             710         9          719               3255    3693       6948
                                      Φαλαισίας               373         8          381               3396    3604       7000 


5.   Μοναί καί αριθμός τών έν αυταίς διαιτωμένων

ΕΠΑΡΧΙΑ            ΔΗΜΟΣ         Έπισκοπή         Όνομα καί προσωνυμία Μονής   Μοναχοί Κοσμικοί

Μεγαλοπόλεως     Φαλαισίας   Γορτυνίας καί    Κοίμησις Θεοτόκου ή Μπούρα           5          1
                                                   Μεγαλοπόλεως

Σημ.Όλα τα παραπάνω είναι είναι αντιγραφή από πρωτότυπα έγγραφα  και τηρήθηκε  η τότε ισχύουσα γλώσσα
(λείπουν δασίες,περισπωμένες,υπογεγραμένες,βαρίες λόγω αδυναμίας της νέας τεχνολογίας)
   

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ

Σχετικά με το Λεοντάρι Αρκαδίας

Ο νομός Αρκαδίας, οι επαρχίες, οι δήμοι από το 1833

Ο νομός Αρκαδίας σχηματίστηκε το 1833 με το Βασιλικό Διάταγμα (Β.Δ.) της 3^ης (15^ης) Απριλίου (ΦΕΚ 12) «Περί διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεώς του», με «Μητρόπολη» (πρωτεύουσα) την Τριπολιτσά και τέσσερις επαρχίες:

• Μεγαλοπόλεως με πρωτεύουσα το Λεοντάριον.
• Μαντινείας με πρωτεύουσα την Τριπολιτσά.
• Γορτύνης με πρωτεύουσα την Καρύταινα.
• Κυνουρίας με πρωτεύουσα τον Πραστό.

Τα αρχικά όρια του νομού Αρκαδίας ορίστηκαν από το Β.Δ. της 9^ης (21^ης) Νοεμβρίου 1834(ΦΕΚ 16/1835) «Περί του σχηματισμού των δήμων της Αρκαδίας»:«τα όρια του νομού Αρκαδίας αρχίζουν κατά μεν το ανατολικόν από τους πρόποδας του όρους Σκιάθεως (Σεϊτάν) και προχωρούν έως εις τους πρόποδας του όρους Ζαβίτσας, από τούτο δε το μέρος εξακολουθούν την ήδη γενομένην οροθεσίαν του νομού της Αργολίδος και Κορινθίας κατά το από 28 Απριλίου (10 Μαΐου) διάταγμα. Από δε τους πρόποδας του όρους Ζαβίτσας, τα όρια προχωρούν προς το Αστρος κατά την θάλασσαν, εκτείνονται κατά το μήκος αυτής μέχρι των εκβολών του ποταμίσκου Μούστου εξακολουθούντα έπειτα τον ρουν αυτού, παραλείπουν τον Αγιον Ανδρέαν, το Κορακοβούνι και τον Πραστόν εις τον νομόν Λακωνίας, συμπεριλαμβάνουν τα χωρία Σίταιναν, Κατσανίτσας και Κοίνας, και προχωρούν προς το όρος το Χέλμον, εντεύθεν καταβαίνοντα εις το χωρίον Κυπαρίσσι, και παραλείποντα αυτό εις τον νομόν της Λακωνίας, προχωρούν μέχρι του όρους Ξηροβουνίου. Εκείθεν αναβαίνουν τα όρια προς άρκτον μέχρι Κοκάλων, και προχωρούν έως το Ισαρι, συμπεριλαμβάνοντα τα χωρία Κυράδες, Σούλο και Χράμον, εκείθεν δε προς το τετράζι, και μετά ταύτα προχωρούν προς το Διαφόρτι, και συμπεριλαμβάνουν εν εαυτοίς το χωρίον Καρυαίς, παραλείποντα εις τον νομόν Μεσσηνίας τα χωρία Βερέκλα και Αμπελώνα. Από δε το Διαφόρτι ακολουθούν την αυτήν διεύθυνσιν, και διαβαίνοντα δια του Βλαχοράφτη εκτείνονται μέχρι της παρά το χωρίον Πυρί, συμπιπτούσης ροής του Λάδονος και του Αλφειού ποταμού. Από δε το Πυρί ακολουθούν την ροήν του Λάδονος (Ρουφιά) ποταμού έως εις τους πρόποδας του όρους Σκιάθεως, όπου συμπεριλαμβάνονται το χωρίον Δάρα, παραλείπουν το χωρίον Παγκράτι εις τον νομόν της Αχαΐας και Ηλιδος».
Στην πορεία καταγράφεται μια σειρά μεταβολών –σχηματισμός το 1835 των επαρχιών Διποταμίας και Πρασσιών, αποσπώντας τμήματα του νομού για να προσαρτηθούν στη συνέχεια το 1836 η πρώτη στην επαρχία Γορτύνης και το 1838 η δεύτερη στην επαρχία Κυνουρίας.

Επαρχια Μεγαλοπόλεως
Με το Β.Δ. της 9ης(21ης) Νοεμβρίου 1834 (ΦΕΚ 16/1835) «Περί του σχηματισμού των δήμων της Αρκαδίας» σχηματίστηκαν οι 7 πρώτοι δήμοι της επαρχίας:
Φαλαισίας, Θειούντος, Μεγαλοπόλεως, Λυκοσούρας, Δασέας, Δυρραχίου, Γαθέας.
Με το Β.Δ. της 27ηςΝοεμβρίου (9ης Δεκεμβρίου) 1840 (ΦΕΚ 5/1841) «Περί συγχωνεύσεων των δήμων της επαρχίας Μεγαλοπόλεως», δημιουργούνται τρεις δήμοι:
Φαλαισίας, Λυκοσούρας, Μεγαλοπόλεως.



Δήμος Φαλαισίας

Σχηματίστηκε το 1834 με αρχική σύσταση τα χωριά Φαλαισία (Λεοντάριον), Σουλάρι, Κλιματερό, Χουτάλου, Μπούρα, Καλύβια, Μεμή, Σαμαρά, Κοτσιρίδι, Γαυριά ή Γουριά, Σταβαρέους και τη Μονή Μπούρας. Το 1840 προσαρτήθηκαν ο δήμος Δυρραχίου(Δυρράχι, Καμάρα, Σπαναίοι, Ακοβος, Σαναίοι ή Γιανναίοι, Λεπτίνί ή Λεφτίνι, Νεοχώρι), τμήμα του δήμου Θειούντος (Θειούς, Πετρίνι, Σκορτσινού, Ζαΐμι, Ανεμοδούρι, Χαμουζά, Παλαιόπυργος, Καμαρίτσα, Γραικού, Ρούτσι) και τμήμα του δήμου Γαθεών (Τουρκολέκα, Δρανέζι και Σιδηροδρομικός Σταθμός Λεονταρίου, Σιδηροδρομικός Σταθμός Μπιλάλι, Μεζίνη, Καμίνια, Ποταμιά, Σπανέικα,Συρακέικα και οι Μονές Άγιος Δημήτριος και Άγιος Νικόλαος).
Το όνομα προήλθε από το χωριό Φαλαισία, ενώ ο δημότης ονομάστηκε Φαλαισιεύς. Η αρχική σφραγίδα είχε ως έμβλημα το στέμμα στο μέσον του οποίου αναγραφόταν η χρονιά 1836. Το 1874 με το Β.Δ. της 30^ηςΜαΐου, ορίστηκε ως έμβλημα «προτομή λεόντος».

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ στο ΛΕΟΝΤΑΡΙ απο το ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ.

Εγινε σημερα Καθαρα Δευτερα η καθιερωμενη εδω και πολλα χρονια συγκεντρωση του
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ στο ΑΛΛΟΤΙΝΟ οπου μελη και φιλοι του συλλογου γιορτα-
σαν τα κουλουμα με μεγαλη ποικιλια νηστισιμων μεζεδων και φαγητων.

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙ

Αγ.Απόστολοι Λεονταρίου ( με τη ματιά της κ.Ασπασίας ΛΟΥΒΗ-ΚΙΖΗ )

Αγ.Απόστολοι 1903

Όλη η παρουσίαση της κ.Ασπασίας ΛΟΥΒΗ-ΚΙΖΗ
http://www.deltionchae.org/index.php/deltion/article/viewFile/578/547.pdf

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

                     ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Άγ. Απόστολοι Βυζαντινός ναός     

δεν λειτουργείται

πλατεία Λεονταρίου

Άγ.Αθανάσιος Βυζαντινός ναός

δεν λειτουργείται

δίπλα στο σχολείο

Άγ.Νικόλαος

λειτουργείται

κούμαρος

Προφήτης Ηλίας

λειτουργείται

καστρο

Άγ.Γεώργιος

λειτουργειται
κοντα στο σχολειο

Άγ. Ταξιαρχών

δεν λειτουργείται

κάστρο

Αγ.Κυριακή ερείπια Βυζαντινού ναού

κάστρο

ΚΑΣΤΡΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ

To Λεοντάρι είναι κεφαλοχώρι της Αρκαδίας, 12 χιλιόμετρα νότια από τη Μεγαλόπολη. Σε χαρακτηριστικό ύψωμα βόρεια της πόλης υπάρχουν τα λιγοστά ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου.

Το κάστρο Λεονταρίου υπήρξε Βυζαντινή καστροπολιτεία που ήκμασε κυρίως κατά τον 14ο αιώνα. Την εποχή εκείνη ήταν στρατιωτικό κέντρο των Παλαιολόγων και από τις πιο σημαντικές πόλεις του Δεσποτάτου του Μορέως.

Ιστορία

Το Λεοντάρι αρχικά δημιουργήθηκε από τους Φράγκους. Η ιστορία του ήταν στενά συνδεδεμένη με το γειτονικό Κάστρο της Βελιγοστής, δεδομένου ότι επί Φραγκοκρατίας το Λεοντάρι ανήκε σε μια από τις πιο ισχυρές από τις 12 βαρονίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, τη Βαρονία της Βελιγοστής.

Οι Φράγκοι ήρθαν στην Πελοπόννησο το 1205 μετά την Άλωση της Πόλης κατά την Δ’ Σταυροφορία. Ηγέτης της μικρής δύναμης των ιπποτών ήταν οΓουλιέλμος Σταμπλίτης. Σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως, η Βελιγοστή ήταν ένα από τα 12 κάστρα που έπρεπε να κυριεύσει ο Σταμπλίτης, αν ήθελε να γίνει κύριος της Πελοποννήσου.

Στη Βελιγοστή υπήρχε ισχυρό Βυζαντινό κάστρο που ήταν σε στρατηγικό σημείο ευρισκόμενο στο ορεινό σταυροδρόμι Αρκαδίας-Μεσσηνίας-Λακωνίας. Το κάστρο αυτό πρόβαλε σθεναρή αντίσταση στους Λατίνους και κατακτήθηκε σε μια δεύτερη φάση της φράγκικης κατάκτησης το 1209 (και όταν πλέον ηγέτης τους ήταν ο Γοδεφρείδος Βιλεαρδουίνος).

Σημειωτέον ότι σήμερα δεν είναι ακριβώς γνωστή η θέση της Βελιγοστής ούτε του κάστρου της. Και δεν είναι σίγουρο ότι ταυτίζεται με το σημερινό χωριό της Βελιγοστής (παλιά ονομασία «Σαμαράς»).

Για την προστασία της Βελιγοστής και του περάσματος από Λακωνία προς Αρκαδία, οι Φράγκοι έχτισαν και δεύτερο κάστρο στην περιοχή, αυτό του Λεονταρίου. Ο λόφος στον οποίο χτίστηκε μοιάζει με καθιστό λιοντάρι, εξ ου και το όνομα. Λεγόταν επίσης και «Κάστρο του Λέοντος».

Μετά την εγκατάσταση των Βυζαντινών στο Μυστρά το 1262 και μετά την επικράτηση των Ανζού (Ανδεγαυών) αντί των Βιλεαρδουίνων στo θρόνο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, η δύναμη των Φράγκων στην Πελοπόννησο άρχισε να κλονίζεται και άρχισαν να χάνουν εδάφη. Ακολούθησαν αρκετές δεκαετίες εχθροπραξιών με τους Έλληνες. Η περιοχή Βελιγοστής-Λεονταρίου ήταν στη μεθόριο μεταξύ Πριγκιπάτου και Δεσποτάτου του Μοριά και ήταν πολύ συχνά πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των δύο κρατιδίων.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο και κάτω από συνθήκες που δεν είναι ακριβώς γνωστές, περί το 1300 το κάστρο της Βελιγοστής καταστράφηκε ολοσχερώς. (Η βαρονία συνέχισε να υφίσταται για πολύ καιρό ακόμα, αλλά με έδρα πλέον την Τροιζηνία!)

Μάλλον τότε ήταν που το Λεοντάρι πέρασε στη δικαιοδοσία του Δεσποτάτου του Μορέως. Η στρατηγική θέση του κάστρου, η παρουσία των Φράγκων λίγο πιο πάνω (σε Καρύταινα και Νικλί), σε συνδυασμό με την καταστροφή και απορρόφηση της ξακουστής Βελιγοστής, έδωσαν μεγάλη αξία στο Λεοντάρι που πέρασε σε μια εποχή ραγδαίας ανάπτυξης. Έτσι, μέσα στο 14ο αιώνα εξελίχθηκε γρήγορα σε μια από τις πιο σπουδαίες μεσαιωνικές καστροπολιτείες του Μοριά.

Το κάστρο παρέμεινε προπύργιο των Παλαιολόγων μέχρι τα μέσα του 15ου αιώνα. Ήδη όμως στα 1397 υπέστη μεγάλη καταστροφή κατά την κάθοδο του Τούρκου Εβρενόζ Πασά στην Πελοπόννησο. Ευτυχώς τότε οι Τούρκοι ενδιαφέρονταν μόνο για ληστρικές επιδρομές και δεν έμειναν για πολύ. Κάτι παρόμοιο συνέβη σε νέα τουρκική επιδρομή από τον Τουαρχάν Πασά το 1423.

Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε το 1460 όταν ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητήςκατέβηκε στην Πελοπόννησο και κατέλυσε οριστικά το Δεσποτάτο του Μυστρά καταλαμβάνοντας όλα τα κάστρα το ένα μετά το άλλο. Μεταξύ αυτών και το Κάστρο Λεονταρίου το οποίο οι Τούρκοι κατέστρεψαν.

Οι κάτοικοι και οι υπερασπιστές του Λεονταρίου κατέφυγαν στο κάστρο του Γαρδικίου, στον Τουρκολιά, αλλά αυτό δεν τους έσωσε γιατί ο Μωάμεθ πήρε μετά από επίμονη πολιορκία και εκείνο το κάστρο και τους κατέσφαξε.

Έτσι σήμερα δεν σώζεται σχεδόν τίποτα από το σπουδαίο κάστρο του Λεονταρίου πέρα από κάποια θεμέλια τειχών και κτισμάτων.

Πηγή http://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=leontar

---