ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ

Σχεδ.1

Σχεδ.2

Σας παρουσιάζω δύο σχέδια που αφορούν το δρόμο από πλατεία προς εκκλησία Πέτρου

και Παύλου.  Στο σχέδιο  1 υπάρχει η οριοθέτηση βάσει της απόφασης του Δ.Σ. του Δήμου

(μπλε γραμμή ) και η οριοθέτηση όπως είναι σήμερα (κόκκινη γραμμή).

Στο σχέδιο 2 είναι η πρόταση που έγινε από την ιδιοκτήτρια πριν μερικούς μήνες και με εισήγηση

του προέδρου Νικολακόπουλου θ. και με ομόφωνη απόφαση του Τ.Σ. απερρίφθη.

  Τώρα πως γίνεται η πρόταση που απορρίφθηκε να επιβληθεί στην πράξη καταργώντας την από-

φαση του Δ.Σ.ρωτήστε τον πρόεδρο που ήταν παρών στην τοποθέτηση των κάγκελων.

Επίσης η αφαίρεση της πέργολας ήταν για να ευθυγραμμισθεί  ο δρόμος.Η σημερινή οριοθέτηση είναι έξω από την πέργολα που υπήρχε άρα γιατί αφαιρέθηκε; ξαναρωτήστε τον πρόεδρο και 

μην κάνετε πονηρές σκέψεις ...γιατί μάλλον έχετε δίκιο.                                                             

ΠΛΑΤΕΙΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ -ΑΝΑΠΛΑΣΗ

Παυλόπουλος Παναγιώτης

Τοπικός Σύμβουλος

Λεονταρίου

                      Πλατεία Λεονταρίου και κλειστός δρόμος

Κύριοι με το σημερινό μου σημείωμα θέλω να σας ενημερώσω για την κατάσταση που

επικρατεί στην πλατεία Λεονταρίου,αναφέροντας ένα σύντομο ιστορικό της ανάπλασης

που έγινε από τον τέως Δήμο Φαλαισίας, βασιζόμενος σε επίσημα έγγραφα και σε διάφορα

στοιχεία για να σχηματίσετε μια ολοκληρωμένη εικόνα πριν τις αποφάσεις πού πρέπει

να πάρετε.

Ο Δήμος Φαλαισίας προχώρησε το 2004 στην ανάπλαση της πλατείας

1.Στις 18/4/2004 προτάθηκε από την Κοινότητα  να μην κλείσει ο δρόμος μπροστά από το    καφενείο (σχετ.1)

2.Στις 30/9/2006 η Κοινότητα επανέρχεται με νέα απόφαση και ζητά μεταξύ άλλων το

άνοιγμα του δρόμου μπροστά από το καφενείο.(σχετ.2 )

3.Στις 2/7/2009 η Περιφέρεια παραλαμβάνει το έργο (σχετ.3)και αρχίζει το θέατρο του

παραλόγου

4.Πρίν κλείσει ένας μήνας(5/8/2009)το Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει να

ανοίξει ο δρόμος αφού ήδη από τη μελέτη έχει ήδη τοποθετηθεί μια μεταλλική πέργολα

ακριβώς πάνω στον προϋπάρχοντα δρόμο (σχετ.4)

5.η Περιφέρεια ακυρώνει την απόφαση του Δήμου(σχετ.5)

6.Ήδη από 27/7/2009 σε αίτημα για τροποποίηση του έργου από το Δήμο απορρίπτεται από την Περιφέρεια.(σχετ.6)

7.Ο Τοπικός Σύλλογος Λεονταρίου έστειλε στο Δήμο επιστολή διαμαρτυρίας με 138 υπογραφές κατοίκων (σχετ.7 ) γιά το άνοιγμα του δρόμου και ο Δήμος προχώρησε στο προσωρινό άνοιγμα που υπάρχει μέχρι σήμερα.

8.Βέβαια υπήρξε και παρέμβαση από το Σύλλογο Λεονταριτών Αρκαδίας (σχετ8) και από την τοπική πρόεδρο του χωριού κ. Τσαρπάλα Άννα υπέρ του κλεισίματος του δρόμου.

9.Ο επιχειρηματίας ιδιοκτήτης του ακινήτου ζητά να φυτεύσει 3 νέες μουριές όπως φαί-

νεται στό τοπογραφικό(σχετ.9) το Τοπικό Συμβούλιο απορρίπτει το αίτημα.                   10.επανέρχεται με νέο τοπογραφικό (σχετ10)αλλάζοντας την θέση των μουριών και στα δύο τοπογραφικά έχει <<αφαιρεθεί >> ο στύλος φωτισμού που υπάρχει και μειώνει το πλάτος του υποτιθέμενου δρόμου και αυτό το τοπογραφικό απορρίπτεται απο το Τοπικό Συμβούλιο. 

Με όλα τα παραπάνω που σας ανέφερα συμπεραίνεται ότι έγιναν λάθη και παραλείψεις

όλα αυτά τα χρόνια.

Θέλω να σας επισημάνω τα παρακάτω:

Είμαστε υπέρ της ανάπλασης αλλά ο βασικός δρόμος του χωριού δεν μπορεί να κλείσει

α)γιατί είναι πρό του 1923 και απαγορεύεται από το νόμο (όπως αναλυτικά αναφέρεται

στην ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ  σχετ.7)

β)διασπά το ενιαίο του χωριού και λόγω του αναγλύφου δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι,σε

περίπτωση δε ανάγκης (φωτιά,σεισμοί κλπ) η κίνηση βαρέων οχημάτων μπορεί να γίνει μόνο

από την πλευρά της πλατείας.

γ)σε συζητήσεις με ανώτατο αξιωματικό της Πυροσβεστικής μου επισημάνθηκε ότι η

<<πυροσβεστική ζητά άνοιγμα δρόμων και όχι κλείσιμο και να ζητήσω αυτοψία>>

Και ερχόμαστε στο σήμερα το Τοπικό Συμβούλιο με εισήγηση του Προέδρου που έγινε ομό-

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ας ρίξουμε μια ματιά τι διδάσκονται οι Τούρκοι μαθητές στα σχολικά τους βιβλία

Πώς παρουσιάζεται η Eλληνική Eπανάσταση (1821) στα Τουρκικά σχολικά βιβλία

Προστέθηκε από 24grammata

24grammata.com/ εκπαίδευση / ιστορία

Κατσουλάκος Θεόδωρος και Τσαντίνης Κώστας

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση του τουρκικού σχολικού εγχειριδίου (Emin Oktay, Tarih, Lise: III, έκδ. 1988, σσ. 237-240) και καταδεικνύει τον τρόπο που διδάσκονται οι γείτονες την κοινή μας Ιστορία. Τα σχόλια  και οι υποσημειώσεις είναι των συγγραφέων Κατσουλάκου Θ.,Τσαντίνη Κ. από το βιβλίο τους “Προβλήματα Ιστοριογραφίας στα Σχολικά Εγχειρίδια των Βαλκανικών Κρατών. Επανάσταση του. ΄21, Βαλκανικοί Πόλεμοι. εκδ.  Εκκρεμές” (ηλεκτρονική μορφή κειμένου από 24grammata.com)

Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1820-1829), κατά το Τουρκικό εγχειρίδιο

Οι Έλληνες1, οι οποίοι είχαν περισσότερα προνόμια2 απ’ όλους τους χριστιανικούς λαούς που τελούσαν υπό οθωμανική κυριαρχία, ζούσαν κυρίως στην Ελλάδα3, στην Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, στη Δυτική Μικρασία και στα παράλια της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, όπου ήταν εγκαταστημένοι σε πόλεις και κωμοπόλεις και ασχολούνταν με τις τέχνες και το εμπόριο και ιδιαίτερα με τη ναυτιλία.
Οι Έλληνες είχαν υποταχτεί οριστικά στο οθωμανικό κράτος επί Μωάμεθ του Πορθητή4. Είχαν παραχωρηθεί τότε και σ’ αυτούς, όπως και στους άλλους χριστιανούς, ελευθερίες ως προς τα θέματα θρησκείας και γλώσσας. Στην Πελοπόννησο μάλιστα και στα νησιά του Αιγαίου οι Έλληνες ζούσαν σχεδόν αυτόνομοι5.
Οι Οθωμανοί θεωρούσαν ανώτερους τους Έλληνες από τους άλλους χριστιανούς και τους διόριζαν σε ορισμένες θέσεις και ιδιαίτερα σε θέσεις διερμηνέων6. Ορισμένοι μάλιστα Έλληνες άρχοντες από το Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως προωθούνταν σε θέσεις ηγεμόνων της Βλαχίας και της Μολδαβίας7.
Σε σχέση με τους άλλους χριστιανικούς λαούς οι Έλληνες ήταν πιο εύποροι και πιο φωτισμένοι. Οι σχέσεις που είχαν

25η ΜΑΡΤΙΟΥ στο ΛΕΟΝΤΑΡΙ

Έγινε σήμερα στον Ιερό Ναό των Αγ.Πέτρου και Παύλου η λειτουργία του Ευαγγελισμού της
Θεοτόκου στη συνέχεια έγινε δοξολογία για την Επανάσταση της 25ης Μαρτίου και παρά την
καταρρακτώδη βροχή έγινε τρισάγιο στη μνήμη των ηρώων.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ- ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2016

Σήμερα στις 30/01/2016 ο Σύλλογος Γυναικων Λεονταρίου ''Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ'', έκοψε την Πρωτοχρονιάτικη πίτα στο ΑΛΛΟΤΙΝΟ στο Λεοντάρι, παρουσία μελών και φίλων του Συλλόγου.
Το φλουρί κέρδισε ο Πρόεδρος του χωριού Νικολακόπουλος Θεόδωρος.

ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΣΤΟΝ Β΄ ΠΑΓΚ. ΠΟΛΕΜΟ

Στις 30 Αυγούστου 1944 τα Γερμανικά στρατεύματα εκτέλεσαν 18 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ανάμεσα σε αυτούς και 4 Λεονταρίτες στο ΠΙΑΛΙ (Αλέα) ΤΕΓΕΑΣ οι οποίοι είχαν συλληφθεί
στο Λεοντάρι μετά από σαμποτάζ στη γέφυρα του τρένου και ήταν όμηροι στις φυλακές της
Τρίπολης.Η ειρωνεία της Ιστορίας 10 Σεπτεμβρίου 1944 αποχώρησαν οι Γερμανοί από την Τρίπολη.
1. Παυλοπούλου Σταυρούλα (1916-1944)
2. Παυλόπουλος Παναγιώτης (1922-1944)
3. Δημητρακόπουλος Παναγιώτης
4. Σπηλιόπουλος Αντώνιος
Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από το Μνημείο στήν Αλέα Τεγέας

ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ το χθές και το σήμερα

ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Σ.Σ.ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ

Εικόνες της ακμής, της παρακμής, της εγκατάλειψης και της ερείπωσης του Σταθμού

Σταθμός πρίν τις φωτιές

Αμαξοστάσιο σήμερα

Κουζίνα της οικίας προσωπικού 

Σταθμός σήμερα

κατοικία οικογενειών προσωπικού

Υδατόπυργος σήμερα

Υδατόπυργος σε λειτουργία

Αμαξοστάσιο σε λειτουργία

Δεκαετία 1970

ΤΡΑΙΝΟ ΓΙΑ ΣΠΑΡΤΗ ΑΠΟ Σ.Σ. ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ

Μια υπόθεση που απασχόλησε για πολλά χρόνια τη Νότια Πελοπόννησο, τον εμπορικό κόσμο της Καλαμάτας αλλά και τους Λάκωνες που ζούσαν στη Μεσσηνία. Καταγόμενοι οι περισσότεροι από τις ορεινές περιοχές του γειτονικού νομού στα σύνορα με Μεσσηνία και Αρκαδία, επιθυμούσαν η σύνδεση να γίνει με κόμβο στο Λεοντάρι, καθώς τους εξασφάλιζε άμεση πρόσβαση στις περιοχές καταγωγής τους και σε όλη την κοιλάδα του Ευρώτα. Αντιθέτως, οι παράγοντες της Τρίπολης έδιναν τη δική τους μάχη για να γίνει ο κόμβος στην αρκαδική πρωτεύουσα.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι υπήρχε σιδηροδρομικός σταθμός στο Λεοντάρι. Χτισμένος με πελεκητή πέτρα, δίπλα στο ποτάμι της Κουτουφαρίνας, κατασκευάστηκε στα χρόνια μεταξύ του 1899 και του 1901 από Ιταλούς και Μαυροβούνιους τεχνίτες και με στιλ που παραπέμπει στη γαλλική και ιταλική αρχιτεκτονική, η οποία σφράγισε την αλλαγή του αιώνα. Πλαισιωμένος και από μικρότερα βοηθητικά κτήρια, που στο σύνολό τους αποτελούν ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό σύνολο, ο σιδηροδρομικός σταθμός του Λεονταρίου σήμερα είναι εγκαταλελειμμένος.

Το θέμα της επέκτασης της σιδηροδρομικής γραμμής προς τη Σπάρτη ετέθη αμέσως μετά το 1902, όταν παραδόθηκε η γραμμή Πύργος - Κυπαρισσία - Μελιγαλάς και έκλεισε η θηλιά του τρένου στην Πελοπόννησο. Οπως γράφει ο Μιχ. Ρόδας που περιόδευσε στη Μεσσηνία το 1924, η γραμμή από Κυπαρισσία προς Γαργαλιάνους και Πύλο στις αρχές του 20ού αιώνα δεν κατασκευάστηκε, γιατί "λέγεται ότι οι πολιτευταί Σπάρτης αντέδρασαν πάντοτε εις την επέκτασιν της γραμμής πέραν της Κυπαρισσίας διότι έχουν την αξίωσιν να επεκταθεί συγχρόνως η σιδηροδρομική συγκοινωνία εκ Τριπόλεως προς την Σπάρτην και το Γύθειον". Το τρένο είχε εδραιωθεί πλέον και οι περιοχές που συνδέονταν σιδηροδρομικά αποκτούσαν πολύ μεγάλα πλεονεκτήματα.

Οι ενέργειες επέκτασης του σιδηροδρόμου προς τη Λακωνική πρωτεύουσα ξεκινούσαν από την Καλαμάτα, καθώς η πόλη ήταν αποκομμένη από τη Σπάρτη αφού δεν υπήρχε αμαξιτός δρόμος εκείνη την περίοδο.

Το πρόβλημα της γραμμής αυτής ήρθε στην επιφάνεια και πάλι το 1925:

"Ανακινείται πάλιν το ζήτημα της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής Σπάρτης. Διά την πόλιν των Καλαμών το ζήτημα έχει εξαιρετικήν οικονομικήν σημασίαν. Αλλοτε ποτε κατεβλήθησαν προσπάθειαι εκ μέρους των ενταύθα εκ Πελάνης και Καστορίου συμπολιτών, όπως η γραμμή επεκταθή από Λεονταρίου προς Σπάρτην. Δεν νομίζει ο Εμπορικός Σύλλογος ότι πρέπει αι προσπάθειαι να ανανεωθούν;" ("Σημαία" 13.10.1925).

Και πράγματι το θέμα ανακινήθηκε. Οχι όμως χωρίς τη δική του σκοπιμότητα. Και στο ζήτημα αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε ο ανταγωνισμός μεταξύ της Τρίπολης που αναδεικνυόταν σε κόμβο για την Πελοπόννησο και της Καλαμάτας. Γιατί δεν ετίθετο πλέον ζήτημα αν θα γίνει ή όχι η γραμμή, αλλά σε ποιο σημείο θα γίνει η διακλάδωση.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι ρόλο μπορεί να έπαιξε ο ανταγωνισμός Καλαμάτας και Τρίπολης στην τελική έκβαση της υπόθεσης. Εκείνο που γνωρίζουμε όμως είναι πως οι παράγοντες της Καλαμάτας, ζητούσαν ο κόμβος να μετακινηθεί στο Λεοντάρι, προβάλλοντας ζητήματα μήκους και κόστους της γραμμής αλλά και κοινωνικής ωφέλειας:

"Ανεκινήθη πάλιν το ζήτημα του σιδηροδρόμου Σπάρτης με προέκτασιν ήδη και προς Γύθειον. Υποθέτομεν να μην είναι εκλογικό τερτίπι αλλά πραγματική απόφασις της κυβερνήσεως, κατανοηθέντος τέλος οποία ζωτικά συμφέροντα θα εξυπηρέτηση η γραμμή αυτή.

Η χρησιμότητα της γραμμής μέχρι Σπάρτης κατενοήθη απ’ αρχής της κατασκευής του σιδηροδρόμου ΣΠΑΠ και η σχετική μελέτη μετά σημειώσεων χαράξεως, σωζομένων έτι, εγένετο τη εντολή Τρικούπη υπό του ειδικού μηχανικού της γαλλικής αποστολής Λουδοβίκου Ρώσσελ, εισαχθείσα δε εν τη Βουλή εκυρώθη διά του νόμου ΑΩΜΗ’ από 30 Μαρτίου 1890 με αφετηρίαν το Λεοντάριον και διέλευσιν διά της δυτικής κοιλάδος του Ευρώτα ποταμού, διότι αύτη πληροί τους επιζητουμένους διά σιδηράς οδούς όρους της συντομωτέρας γραμμής, του στερεωτέρου και ασφαλεστέρου εδάφους, της εξυπηρετήσεως της γονιμωτέρας και πυκνότερον κατοικουμένης εκτάσεως, της μη υποκειμένης εις διακοπήν της συγκοινωνίας και αποκλεισμού κατά την χειμερινήν περίοδον, της γειτνιαζούσης με όσον το δυνατόν περισσοτέρους δήμους εκ των στερουμένων άλλων μέσων συγκοινωνίας και το σπουδαιότερον της κατασκευής και συντηρήσεως του έργου διά της όσον το δυνατόν μικροτέρας δαπάνης.

Επί κυβερνήσεως Ζαΐμη ανακινηθέντος και πάλιν του ζητήματος, η εταιρεία των ΣΠΑΠ ενταλθείσα την μελέτην του έργου, ηκολούθησε την αυτήν, ην και ο Ρώσσελ γραμμήν, επροτιμήθη δε πάλιν το Λεοντάριον ως αφετηρία, διότι είναι ο πλησιέστερος προς την Σπάρτην Σιδηροδρομικός Σταθμός, διό και απ’ αρχής με πολλάς ευκολίας κατεσκευάσθη, εχαράχθη δε νέα γραμμή εν τισί σημείοις ανατολικώτερον της πρώτης προς αποφυγήν σπουδαίων τεχνικών έργων και εξυπηρέτησιν της μεγάλης Επαρχίας Λακεδαίμονος, συγκοινωνούσης έτι δι’ ημιονικών οδών.

Ανακινηθέντος δε και τρίτον του ζητήματος τούτου ένεκα της σπουδαιότητος τω 1909 διά ζωηράς εκδηλώσεως της κοινής γνώμης, των αμέσως ενδιαφερομένων μερών, ως πάντες γνωρίζομεν, η τότε κυβέρνησις διέταξε νέαν μελέτην, ο δε συντάξας ταύτην μηχανικός κ. Στράτος εχάραξεν την γραμμήν ακατανοήτως από τον Νομόν Αρκαδίας, λαμβανομένης ως αφετηρίας της Τριπόλεως παραβλεφθέντων δε ούτω πάντων των άνω εκτεθειμένων όρων διά την τεχνικήν χάραξιν και την εξυπηρέτησιν της επωφελεστέρας συγκοινωνίας.

Η απλουστέρα σύγκρισις της μελέτης και των χαράξεων της δευτέρας και τελευταίας γραμμής δεικνύει το χαρακτηριζόμενον ως ακατανόητον διά την τελευταίαν, λεπτομερέστατα δε εξετέθησαν πάντα ταύτα εν υπομνήματι εκδοθέντι την 31 Ιανουαρίου 1909 υπό του ενταύθα Εμπορικού Συλλόγου και των συντεχνιών, αποδεκτά δε εγένοντο και υπό του εν επαναστάσει σχεδόν τελούντος τότε αρκαδικού λαού απαιτούντος την οριστικήν απόφασιν της κυβερνήσεως και δικαίως διά ζήτημα άμεσον σχέσιν έχον προς τα γενικά και τοπικά συμφέροντα των φορολογουμένων.

Κατόπιν των εκτεθέντων δυνάμεθα να προΐδωμεν ότι, αν αληθώς απεφασίσθη η κατασκευή της αναγκαιούσης ταύτης σιδηροδρομικής γραμμής, θα προτιμηθή η Λεονταρίου - Σπάρτης ως συντομωτέρα, ολιγοδαπανωτέρα και ως μάλλον πληρούσα και τας στρατιωτικάς απαιτήσεις της εις κεντρικόν σημείον συγκεντρώσεως της πέριξ πολυπληθούς εκτάσεως στρατευσίμων διά ταχείαν μεταφοράν, τοιούτο δε είναι διά τα πολυπληθέστερα τμήματα Σπάρτης και όλης της Λακεδαίμονος και Μεγαλοπόλεως, το Λεοντάριον. Τα θετικά πλεονεκτήματα και αι τεχνικαί απαιτήσεις θα κατισχύσωσι βεβαίως των εντέχνων αξιώσεων" ("Σημαία" 17.1.1915).

Τα ίδια επιχειρήματα επανελήφθησαν και στη νέα συζήτηση η οποία άνοιξε δέκα χρόνια αργότερα, όταν όπως προαναφέρθηκε ανακινήθηκε για μια ακόμη φορά το θέμα της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής η οποία θα συνέδεε το υπάρχον δίκτυο με τη Σπάρτη. Πρωταγωνιστές ήταν και πάλι οι ίδιοι: Ο Εμπορικός Σύλλογος επικεφαλής της κινητοποίησης -υπήρχαν άλλωστε άμεσα εμπορικά συμφέροντα- και συμπαραστάτες τα υπόλοιπα σωματεία τα οποία λειτουργούσαν τότε στην πόλη.

Στη σχετική ειδησεογραφία αυτή τη φορά παρατίθενται και αριθμητικά στοιχεία για την τεκμηρίωση των αξιώσεων των Καλαματιανών:

"Χθες το εσπέρας τη προσκλήσει του Εμπορικού Συλλόγου συνήλθον εις σύσκεψιν εν τη αιθούση του Εμπορικού Συλλόγου, οι πρόεδροι όλων των σωματείων της πόλεώς μας. Κατά την σύσκεψιν ταύτην συνεζητήθη το ανακινηθέν εσχάτως παρά τη κυβερνήσει ζήτημα της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής Τριπόλεως - Σπάρτης. Ως διεπιστώθη κατά την διεξαχθείσαν συζήτησιν, το κράτος δεν αποφασίζει το πρώτον ήδη να συνδέση διά σιδηροδρομικού δικτύου, την πρωτεύουσαν της Λακεδαίμονος -την Σπάρτην- αλλά το τρίτον ήδη. Το ζήτημα τούτο ανεφάνη το πρώτον εν έτει 1909 και επανελήφθη κατόπιν εν έτει 1915. Και κατά την πρώτην και κατά την δευτέραν φοράν, ο Εμπορικός Σύλλογος Καλαμών, συμφωνούντων και των ενταύθα εγκατεστημένων Λακεδαιμονίων, δι’ ενεργειών του και δι’ ακαταμαχήτων επιχειρημάτων, και διά της υποβολής υπομνημάτων, άτινα ήσαν απόρροια εμπεριστατωμένης μελέτης, κατέδειξεν ότι το συμφέρον των Λακεδαιμονίων ήτο να προτιμηθή η γραμμή Λεονταρίου - Σπάρτης και ουχί Τριπόλεως - Σπάρτης. Κατά την γενομένην τότε σύγκρισιν απεδεικνύετο: 1) ότι το μήκος της γραμμής Λεονταρίου-Σπάρτης είναι 45 χιλιομέτρων και με έδαφος ομαλόν και κλίσεις μικράς, εν ω το της Σπάρτης-Τριπόλεως είναι 75 χιλιόμετρα με έδαφος ανώμαλον και κλίσεις αποτόμους, 2) η υψομετρική διαφορά της μεν γραμμής Λεονταρίου - Σπάρτης είναι 167 μέτρα, της δε γραμμής Τριπόλεως-Σπάρτης 296 μέτρα, 3) ότι οι εκ της γραμμής Λεονταρίου-Σπάρτης εξυπηρετηθησόμενοι θα είναι 1.000 κατά χιλιόμετρον, έναντι 480 της γραμμής Τριπόλεως-Σπάρτης. Και τελευταίον ότι η μεν δαπάνη της γραμμής ανήρχετο εις 3 εκατομμύρια 600 χιλιάδας δραχμάς, η δε της γραμμής Τριπόλεως - Σπάρτης εις 9 εκατομμύρια δραχμάς.

Κατά την χθεσινήν σύσκεψιν εξουσιοδοτήθη ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου να σχηματίση πολυμελή επιτροπήν εκ των διαφόρων οργανώσεων της πόλεώς μας ήτις μεταβαίνουσα εις Αθήνας να φροντίση να μη γίνη η γραμμή Τριπόλεως - Σπάρτης και να προτιμηθή η γραμμή Λεονταρίου - Σπάρτης" ("Σημαία" 17.11.1925).

Για τη συνέχεια δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι έγινε και πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Ούτε η μία όμως, ούτε η άλλη σιδηροδρομική γραμμή έγινε, παρά το γεγονός ότι και ανάγκες και σχέδια υπήρχαν. Και αφού δεν έγιναν όλα αυτά σε μια εποχή που ο σιδηρόδρομος κυριαρχούσε, στη συνέχεια η κυριαρχία της βιομηχανίας αυτοκινήτου ήταν "απαγορευτική" για τέτοιου είδους σκέψεις και προτάσεις.